เนินเขามีไว้ไต่ เนินใจมีไว้พิชิต

                                                       สุริยา เผือกพันธ์

                                                                           

“ปลาแซมมอนว่ายทวนน้ำ แล้วกระโดดขึ้นน้ำตกเพื่อไปวางไข่ ระหว่างทางยังต้องเอาชีวิตรอดจากการดักจับของบรรดาเหล่าหมีที่กระหายอีกด้วย ในระหว่างการเดินทางแม้จะมีบางตัวที่พ่ายแพ้และจบชีวิตลง แต่ก็ไม่ทำให้ตัวอื่น ๆ ย่อท้อ เพราะมันคือการสร้างชีวิตใหม่เพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ (ประกอบ คุปรัตน์)

        การปั่นครั้งล่าสุดเมื่อต้นเดือนตุลาคม 59 ผมทำระยะทางได้สูงสุดเป็นครั้งแรก 72 กิโลเมตร สามกิโลเมตรสุดท้ายก่อนถึงเส้นชัยมันหนักหน่วงเหมือนมีใครนำหินก้อนใหญ่มาถ่วงไว้หลังรถ แม้มองเห็นจุดหมายอยู่แค่เอื้อม แต่ดูเหมือนไกลกว่าระยะทางที่ผ่านมาอักโข เมื่อไหร่จะถึงสักที....... ในที่สุดผมก็ไปถึง แบบเหนื่อยแทบหยุดหายใจ

มาคราวนี้ปลายเดือนเดียวกัน ผมต้องทำระยะทางให้ได้ถึง 112 กิโลเมตร

ไหวหรือ !!!!!

ชมรมจักรยานสุรินทร์ ได้ดำเนินการจัดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวและเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างไทย-กัมพูชาในพื้นที่อำเภอกาบเชิงจังหวัดสุรินทร์โดยการจัดทำโครงการปั่นเชื่อมสัมพันธ์ 2 แผ่นดินกาบเชิง-ช่องจอม-อุดรมีชัย ครั้งที่ 1 ขึ้นในวันที่ 22 ตุลาคม 2559 รวมระยะทางไปและกลับ 112 กิโลเมตร

        นอกเหนือจากการเตรียมพร้อมด้วยการซ้อมเก็บแรงให้ได้ครั้งละไม่ต่ำกว่า 50 กิโลเมตรแล้ว สิ่งที่ผมจะต้องเตรียมเพิ่มเพื่อรับประกันความล้มเหลวคือ การเปลี่ยนรถเป็นคันใหม่ จากเสื่อภูเขารุ่นลายครามที่ใช้มากว่า 15 ปีแล้ว มาเป็นเสือหมอบจ้าวถนน (Road bike) Merida Scultura 200 SIZE 55 

                        "Road Bike เสือหมอบจ้าวถนน"

       เมื่อทุกอย่างพร้อม นักปั่นจากทั่วประเทศกว่า 1400 คนก็ได้รับการอนุญาตจากเสียงหวูดให้ออกจากจุดเริ่มต้นได้ ที่หน้าที่ว่าการอำเภอกาบเชิงเวลา 8.30 น.

              "ขบวนนักปั่นจากทั่วประเทศจำนวน 1400 คน"

        ขบวนนักปั่นเริ่มทยอยออกจากจุดปล่อยตัวมุ่งหน้าสู่จุดผ่านแดนช่องจอมแบบเป็นกลุ่มเป็นก้อน ขนาบข้างด้วยมาร์แชล (Marshal) หลายคนคอยดูแลและอำนวยความสะดวกไปตลอดเส้นทาง

        เวลาประมาณ 9.30 น. ก็ไปถึงด่านช่องจอม เห็นเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองทั้งไทยและกัมพูชาอยู่พร้อมหน้า กลุ่มนักปั่นต่างเกาะกลุ่มจูงจักรยานเรียงแถวผ่านประตูด่านตรวจเข้าไปอย่างง่ายดาย โดยไม่มีกระบวนการตรวจสอบในจุดผ่านแดนตามปกติ ตรงนี้ต้องขอชมคณะผู้จัดงานที่เตรียมการต่าง ๆ ล่วงหน้าเป็นอย่างดี ทำให้ไม่ต้องเสียเวลามาตรวจสอบอะไรกันอีก

              "ด่านช่องจอม อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์"

        หลังหลุดเข้าไปอยู่ในแดนกัมพูชาได้ เท้า 2 ข้างก็แตะบันไดบังคับจานโซ่ให้ดึงล้อทั้งสองขับเคลื่อนไปข้างหน้าโดยสับเลนถนนเป็นฝั่งขวาไปได้ไม่ไกล ทางเรียบก็ลาดต่ำลง ๆ ยาวเรื่อยไปเป็นกิโลเมตร

        ตัวเลขเข็มไมล์บอกอัตราความเร็วในระยะเริ่มต้นได้ 23 กิโลเมตรต่อชั่วโมงโดยไม่ต้องปั่นและเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงทางลาดชันที่สุดอยู่ที่อัตราความเร็ว40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มือสองข้างแตะเบร็คกำและปล่อย ๆ สลับกันเพื่อชะลอความเร็วให้อยู่ในอัตราที่ควบคุมได้คือ 39 กิโลเมตรต่อชั่วโมงโดยเฉลี่ย

        จนระยะทางผ่านมาได้ประมาณ 4 กิโลเมตรความลาดเอียงของถนนก็ปรับเป็นทางเรียบปกติ

        "ทางลาดต่ำลงไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่ออกจากด่านช่องจอม"

        กระนั้นก็ตาม สองข้างถนนบนความลาดเอียงนั้น จักรยานบางคันถูกจับนอนแผ่หลา เพราะยางแตก นักปั่นบางคนนั่งเหยียดขานวดเค้นตนเอง เพราะกล้ามเนื้อขาเป็นตะคริว

        “ขากลับมันจะโหดกว่านี้หลายเท่า” ผมคิดในใจ

        แดดยามเช้าดูอบอุ่นยังไม่แผดรัศมีแรงจ้า จุดบริการน้ำดื่มที่ผ่านมาทั้ง 2 จุดนักปั่นยังใช้บริการไม่มากนัก สองข้างทางเป็นขุนเขาที่โอบล้อมพวกเราไว้ สมทบกับป่าไม้และไร่นาที่มีหนาแน่นเป็นเทือกทิวมากกว่าบ้านเรือนผู้คนที่บางตา อยู่ห่างกันเป็นช่วง ๆ  ทำให้ได้ซึมซับความชุ่มเย็นจากความขจีของธรรมชาติที่อยู่ลิบ ๆ ไว้โดยแท้จริง ตลอดเส้นทาง

        ถนนสายนี้ได้รับการพัฒนาให้เป็นถนนลาดยางเชื่อมต่อไปถึงเสียมเรียบถูกใช้ไปจนบางช่วงได้ชำรุดเสียหายแต่ได้รับการซ่อมแซมแบบทิ้งร่องรอยเป็นหลักฐานไว้ให้เห็น

        “ช่วงนี้เป็นถนนทดสอบยาง” เสียงนักปั่นข้างเคียงกล่าวลอย ๆ

        ยางจักรยานแบบเสือหมอบ ถ้าสูบลมไม่แข็งพอมีสิทธิ์รั่วแฟบได้โชคดีที่ผมอัดลมเข้าไปทั้ง 2 ล้อด้วยความดันกว่า 100 PSI  จึงรอดพ้นจากเหลี่ยมหินเกล็ดอันแหลมคม บนท้องถนนในช่วงที่ถูกซ่อมแซมไปได้

        ทำระยะทางมาได้นับชั่วโมงจึงเริ่มมองเห็นบ้านเรือนสองข้างทางมีลักษณะเป็นร้านค้าพาณิชย์เป็นกลุ่มก้อน มีรถเก๋งจอดเรียงรายอยู่หลายคัน ตรงนี้เป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่ผู้คนมาค้าขายค่อนข้างหนาแน่น

           "รถเก๋ง TOYOTA CAMRY ถูกดัดแปลงมาบรรทุกไก่"

        “ตอนนี้พวกเรากำลังเดินทางเข้าเขตกรุงสำโรงนะครับ” เสียง

ประกาศจากรถประชาสัมพันธ์ที่วิ่งตามหลังมาร้องบอก

        กรุงสำโรงเป็นจุดหมายในกัมพูชา ที่ขบวนนักปั่นจะต้องไปให้ถึงเพื่อพักรับประทานอาหารกลางวันและเป็นจุดกลับรถกลับไทย

        กรุงสำโรงเป็นเมืองหลวงของจังหวัดอุดรมีชัย เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่กำลังพัฒนา สภาพโดยทั่วไปมีลักษณะเป็นชนบท มีร้านค้าร้านขายยังไม่หนาแน่น เมื่อพวกเราปั่นจักรยานเข้าเขตเมือง จะมีบ้านเรือนเริ่มหนาตามีป้ายรูปภาพผู้นำประเทศพบปะประชาชนติดอยู่ข้างถนนเป็นระยะ ป้ายบอกสถานที่ส่วนใหญ่ใช้ภาษากัมพูชา มีเพียงป้ายโรงเรียนและปั๊มน้ำมันเท่านั้นที่มีภาษาอังกฤษบอกไว้ด้วย

          "ป้ายประชาสัมพันธ์ผู้นำประเทศมีให้เห็นโดยทั่วไป"

ถึงกระนั้นก็ตาม สองข้างทางที่ผ่านมาจะมีเด็กนักเรียนตัวเล็ก ๆ ที่ยังดูมอมแมม ส่งเสียงร้องทักเป็นภาษาอังกฤษว่า “เฮลโล้ ๆ “ ตลอดทาง

   "โรงเรียนประถมศึกษา ที่ป้ายโรงเรียนมีภาษาอังกฤษอยู่ด้วย"

"ปั๊มน้ำมันมีชื่อเป็นภาษาอังกฤษไม่คุ้นหูคุ้นตา"

เวลา 11.30 น. ขบวนนักปั่นจากสยามนับพันผนวกกับนักเรียนในกรุงสำโรงนับร้อยก็มารวมตัวกันที่กองอำนวยการกลางกรุงสำโรง เพื่อพักรับประทานอาหารและน้ำ

   "บริเวณสวนสาธารณะในกรุงสำโรง 

จุดพักรับประทานอาหารและกลับรถ"

        แดดยามเที่ยง เริ่มสำแดงเดชขับไล่ให้นักปั่นทั้งหลายไปหลบลี้

ความร้อนแรง ด้วยการแทรกตัวอยู่ในร่มเงาของสุมทุมพุ่มไม้ที่กระจัด
กระจายอยู่บนลานกว้างหน้ากองอำนายการ

        น้ำคือ สิ่งที่ต้องการมากกว่าอาหารในยามนั้น ไม่นานเท่าใดนัก

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่กองอำนายการก็ประกาศให้ทุกคนเรียงแถวไปรับ

ข้าวกล่องมารับประทาน

                 "นักปั่นกว่าพันคนเข้าคิวรับอาหารและน้ำ"

        ในโอกาสนี้ บุคคลสำคัญที่เป็นตัวแทนทั้ง  2 ประเทศได้ถือโอกาสกล่าวต้อนรับและขอบคุณทุก ๆ คนที่ร่วมกันจัดงานในครั้งนี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยมิตรภาพที่ดี

                "นายเรียม โซดา รองผู้ว่าฯ จังหวัดอุดรมีชัย

                  และนายอรรถพร สิงหวิชัย ผู้ว่าฯสุรินทร์ 

                    ผู้แทนทั้ง 2 ประเทศกล่าวขอบคุณ"

        “นักปั่นทุกคนจะต้องไปถึงด่านช่องจอมภายใน 15.00 น.นะครับ ใครพร้อมออกเดินทางกลับได้เลย..”เสียงประชาสัมพันธ์หน้ากองอำนวยการแจ้งข่าว

                

                         "ถนนย่านค้าขายในกรุงสำโรง"

        12.30 น. ทุกคนต่างทยอยปั่นสองล้อของตนเองกลับโดยใช้เส้นทางเดิม ส่วนผมได้ใช้โอกาสที่มีเพียงน้อยนิด ปั่นตระเวนไปในเมือง ดูบ้านเรือนการค้าการขายในตลาดกรุงสำโรง ที่โดยทั่วไปยังคงเป็นชนบทตึกรามยังมีไม่มากนัก ชานเมืองบ้านเรือนยังเป็นแบบชนบทของไทยเมื่อหลายสิบปีก่อน

                "ลักษณะบ้านเรือนในเขตชานเมืองกรุงสำโรง"

        ได้เวลาพอสมควรผมก็มุ่งหน้ากลับ เพื่อไปให้ทันกำหนดเวลา รวมระยะทางที่จะต้องทำต่ออีกเท่ากับที่ได้ทำมาแล้วคือ 56 กิโลเมตร มันเป็นระยะทางส่วนเกินที่ผมไม่ค่อยคุ้นชินเท่าใดนักกับการปั่นในชีวิตประจำวัน

                     

        มองไปข้างหน้าแสงแดดจ้า จนเห็นเปลวระยิบ กลิ่นมันสำปะหลังตากแห้งที่อยู่สองข้างทางโชยเข้าจมูกไม่ขาดสาย เดินทางมาได้ประมาณ 1 ชั่วโมงขาเริ่มตึง ๆ ต้นขาซ้ายเริ่มมีอาการเกร็ง มันส่ออาการของการเป็นตะคริว รู้สึกกระหายน้ำมากกว่าเมื่อเช้า ต้องหยุดพักข้างทางเพื่อป้องกันตะคริวกำเริบ

        แต่มองหาร่มเงาข้างทางยากเหลือเกิน เพราะถนนสายนี้ไม่มีต้นไม้ใหญ่เหลือให้เป็นร่มเงาอยู่เลย ต้องอาศัยเงาไม้เล็ก ๆ หรือไม่ก็บ้านเรือนร้านค้าขายเป็นที่พักพิง

          "อาศัยร่มเงาของบ้านเรือนข้างทางเพื่อหลบแดด"

        ระหว่างทางจะเห็นรถบรรทุกจักรยานและนักปั่นไล่หลังไปไม่ขาดสายตั้งแต่รถกระบะสี่ล้อ รถบรรทุกหกล้อ สิบล้อ ไม่เว้นแม้แต่รถพยาบาลก็อัดแน่นด้วยนักปั่นที่หมดแรงปั่นต่อไป

        ขบวนจักรยานในภาคบ่ายจึงกระจัดกระจายไม่เป็นกลุ่มก้อนเหมือนภาคเช้า ผมหยุดพักระหว่างทางประมาณ 3 ครั้ง หมดน้ำไปประมาณ 5-6 ขวด ก็มาถึงเนินเขาสูงเนินแรก

        ถึงช้าดีกว่าไปไม่ถึง !!!!

       ผมใช้วิธีจูงรถสลับกับการปั่นด้วยเกียร์ต่ำ ไต่เนินขึ้นไปเรื่อย ๆ ยิ่งสูงขึ้นไปเรี่ยวแรงยิ่งถดถอยลง คงเหลือแต่ใจเท่านั้นที่ไม่ยอมลดราวาศอก

        “มันก็แค่ 4 กิโลเมตรเท่านั้น” ใจผมคิด

        แม้จะทำความเร็วได้ในอัตราเพียง 4 กิโลเมตรต่อชั่วโมงจากการเดิน เท้า แต่มันก็ก้าวหน้าไปเรื่อย ๆ

        “ปลาแซมมอนว่ายทวนน้ำ แล้วกระโดดขึ้นน้ำตกเพื่อไปวางไข่ ระหว่างทางยังต้องเอาชีวิตรอดจากการดักจับของบรรดาเหล่าหมีที่กระหายอีกด้วย ในระหว่างการเดินทางแม้จะมีบางตัวที่พ่ายแพ้และจบชีวิตลง แต่ก็ไม่ทำให้ตัวอื่น ๆ ย่อท้อ เพราะมันคือการสร้างชีวิตใหม่ เพื่อดำรงเผ่าพันธุ์” ผมนึกถึงคำพูดของอาจารย์ที่เคารพท่านหนึ่งได้สอนไว้

        ในที่สุดผมก็พิชิตเนินสูงลูกสุดท้ายได้ เข้าถึงด่านช่องจอมเวลา 15.11 น. เกินกว่าเวลาที่กำหนดไป 11 นาที !!!

       แต่ยังต้องทำระยะทางไปให้ถึงเส้นชัยอีก 17 กิโลเมตร ซึ่งผมเห็นว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยไปแล้ว เพราะได้ผ่านช่วงเวลาอันโหดหินมาได้ หนทางข้างหน้าเป็นเรื่องสบาย ๆ แต่ต้องพักอีกสักครั้ง เพื่อสะสมพลังกายที่อ่อนล้ากระหายและสั่นเทา

        ข้ามเขตแดนมาฝั่งบ้านเราแม้ ภาพสีสันจะเปลี่ยนภาพหมองหม่นโทนขาวดำ แต่ไม้ใหญ่สองข้างทางให้ความร่มเย็นยิ่งนัก การปั่นในระยะทางก่อนถึงเส้นชัยจึงเป็นแบบชิว ๆ สบาย ๆ

        

           "ตลาดจักรยานมือ 2 ทางผ่านก่อนถึงด่านช่องจอม"

        “เราทำสำเร็จแล้ว !!!!” เสียงนักปั่นที่อยู่ข้างเคียงกล่าวด้วยความปิติ

        ผมถึงเส้นชัย ณ ที่ว่าการอำเภอกาบเชิงเวลา 16.00 น. รวมระยะทาง 112 กิโลเมตร 

        ในที่สุดผมก็ทำลายสถิติตัวเองลงได้ โดยมีเหรียญและพระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเป็นรางวัล

  

        ตลอดเส้นทางของการปั่น มีทั้งคนที่ถึงก่อน ถึงหลังและถึงพร้อมกันไม่มีใครทิ้งใครไว้เบื้องหลัง มันเป็นความพอเพียง ความพอดีของการดำเนินชีวิตในเส้นทางที่มีสันติสุข

        บนเส้นทางของการปั่นเส้นชัยคือเป้าหมายพิชิต

 บนเส้นทางชีวิตพ่อหลวงมีแนวคิดเป็นแนวทาง